Imbir od wieków był sprzedawany w aptekach, o czym mogą świadczyć opisy rośliny w starych farmakopeach. W Polskiej Farmakopei z 1937 roku także można znaleźć opis imbiru.

Imbir lekarski u Św. Hildegardy

Według Świętej Hildegardy imbir powinien być spożywany przez osoby cierpiące zimą na brak apetytu, zmęczenie, ogólne przygnębienie. Dla zdrowych ludzi przyprawa nie jest aż tak potrzebna i może ich ogłupiać i rozleniwiać oraz pobudzać ich żarłoczność. Sproszkowany imbir wg Świętej ma być pomocny osobom słabym fizycznie.

Imbir lekarski w medycynie ludowej

Od średniowiecza kłącze imbiru było stosowane jako lek poprawiający trawienie, przeciwwymiotny i przeciwzapalny. Stosowano, go także jako środek regenerujący tkankę chrząstki.

Mieszkańcy Afryki piją wyciąg z kłącza imbiru jako środek podniecający, z kolei kobiety na Nowej Gwinei stosują go jako środek antykoncepcyjny. W Indiach podaje się świeży imbir jako środek na męczący kaszel u dzieci. W Etiopii wykorzystuje się imbir jako lek przeciwmalaryczny. Kłącze imbiru żuje się i połyka w leczeniu migdałków. W medycynie Islamskiej imbir jest uznany za roślinę świętą. Znajduje się o nim wzmianka w Koranie.

Ignacy Czerwiakowski w 1861 r. w „Botanice lekarskiej do wykładów” pisał, że imbir należy do roślin silnie pobudzających i rozgrzewających. W mniejszych dawka wzmacnia żołądek i poprawia trawienie.

Imbir w wierzeniach ludowych

Według starohinduskich wierzeń imbir miał pobudzać wzrost i płodność roślin, ludzi i zwierząt. Chińczycy byli przekonani, że roślina przynosi szczęście, z kolei Filipińczycy twierdzą, że ma odmładzające właściwości. Korzeń imbiru noszony w kieszeni przyciąga pieniądze, a banknoty posypane sproszkowanym imbirem przyciągają większe nominały. Imbir ma również przyciągać miłość.

Imbir lekarski- zastosowanie

Kłącze oraz olejek imbirowy stosuje się do poprawiania smaku i zapachu niektórych preparatów leczniczych

Olejek imbirowy stosuje się w przemyśle perfumeryjnym

Wodne wyciągi z imbiru mogą hamować kiełkowanie nasion, wzrost sadzonek soi i szczypiorku

Imbir lekarski- związki biologicznie aktywne

Imbir swoje właściwości zawdzięcza zawartości olejku eterycznego, którego głównymi składnikami są: zingerol, zingiberol, gingerol. Imbir dostarcza do organizmu wiele aminokwasów, witamin ( niacyna, wit. A., wit. B6, wit. C, ryboflawina, kwas pantenowy, foliany, cholina, wit. E, witamina K) i soli mineralnych ( magnez, potas, żelazo, mangan, miedź, wapń, fosfor, sód, cynk, selen). Kłącze imbiru jest źródłem kwasów tłuszczowych oraz lecytyny.

Składniki biologicznie imbiru to nielotne związki dające ostry smak: gingerole, shogole, paradole, zingiberole. Gingerole jest to grupa związków chemicznych, homologów, różniących się długością nierozgałęzionego łańcucha węglowego. To one odpowiadają za właściwości świeżego kłącza imbiru. Shagole będące odwodnioną pochodną gingeroli są dominującymi związkami zawartymi w suszonym imbirze. Pozostałe związki fenolowe występują tylko w suszonym kłączu.