Tematy na blogu

Menu




Aloes zwyczajny

Systematyka

Rząd: Szparagowce
Rodzina: Złotogłowowate
Rodzaj: Aloes

Nazwy

Łacińska: Aloë vera, Aloe barbadensis
Angielska: Aloe
Polskie nazwy: wcześniak, doktor, aloes barbadoski, aloes zwyczajny, aloes prawdziwy

Prawdopodobnie nazwa aloesu pochodzi od arabskiego słowa alloeh, chociaż etymologii nazwy można także doszukać się w greckich słowach: alóe– co oznaczający gorzkie lub aloedarion- przeczyszczający.
Asyryjczycy nazwali aloes „saburem” od słowa „sabr” oznaczającego cierpliwość.

 

Występowanie

Aloe vera prawdopodobnie pochodzi z rejon Morza Śródziemnegolub terenów Południowej Afryki. Możliwe, że może pochodzić z wyspy Barbados (stąd nazwa rośliny). Aloes został sprowadzony z Arabii na Wyspy Kanaryjskie.

Największe uprawy aloesu znajdują się w Meksyku, Japonii, Korei Południowej, na Tajwanie. W krajach o klimacie umiarkowanym aloes uprawia się w szklarniach.

Odmiany

Znanych jest około 350-500 gatunków roślin zaliczanych do rodziny aloesowatych, z czego 20 uważanych jest za rośliny lecznicze, a tylko 5 gatunków jest jadalnych. W zależności od odmiany możemy spotkać rośliny drzewiaste, byliny, a nawet liany. Większość tych roślin jest pod ochroną.

Aloes łatwo można pomylić z agawą amerykańską.

 

Surowiec

Surowcem są preparaty pozyskiwane ze świeżych liści:

  • Alona– wysuszone mleczko aloesowe otrzymywane z komórek perycyklicznych, którego głównym składnikiem są glikozydy antranoidowe
  • Żel aloesowy– pozyskiwany z komórek perenchymalnych, który jest mieszaniną wielu zawiązków aktywnych biologicznie, zawiera polisacharydy o budowie liniowej zbudowane z cząsteczek mannozy i glukozy. Wysokiej jakości żel aloesowy jest nieprzezroczysty, lekko białawy, lepki
  • Sok aloesowy- czyli ekstrakty z całych liści, które mogą zawierać różne ilości lateksu, a barwa ekstraktu może być od żółtej po żółtawo- zielonkawą

 

Zastosowanie w kuchni

Aloes na ma zbyt dużego zastosowania w kuchni w Europie. Ponieważ produkty wzbogacane aloesem cieszą się coraz większym uznaniem pojawia się coraz więcej produktów zawierających w swoim składzie aloes. Na sklepowych półkach znajdziemy całą gamę napojów z miąższem z aloesu bez dodatków, jak również z dodatkiem żurawiny z jabłkiem czy brzoskwini. Można także znaleźć zieloną herbatę z aloesem. Coraz częściej spotyka się jogurty z dodatkiem miąższu aloesowego.

Aloes jest wykorzystywany do przygotowywania drinkówi napojów bezalkoholowych jako substancja nadająca gorzkawy posmak.

W Chinach gotuje się środkową część liści aloesu, którą można jeść lub wykorzystać do dalszego gotowania np. jako dodatek do jajecznicy, sałatek, duszonych żeberek, ryb, wołowiny. Środkową część liścia w krajach Azjatyckich wykorzystuje się jako dodatek do produkcji czekolady, jogurtu, herbaty, wina, soku z aloesem.

W kuchni chińskiej aloes często stosuje się do sporządzania napoi z dodatkiem różnych ziół.

Na zakupach

Żel aloesowy można kupić w formie płynnej oraz stałej. Jednak kupne produkty zawierające aloes często zawierają domieszkę gumy guar i chleba świętojańskiego. Gumy te dodaje się do żelu aloesowego by zwiększyć jego lepkość i wydajność.

Historia

Aloes znany był ok 3000 lat temu. To właśnie z tego okresu pochodzą pierwsze wzmianki o zastosowaniu aloesu jako rośliny o działaniu przeczyszczającym.Aloes był wykorzystywany przez wiele starożytnych ludów. Roślina ta znana była w Indiach, Chinach, Pakistanie, na Sumatrze, a także w ciepłych krajach Europy, Ameryki Środkowej i Południowej oraz w Afryce.

Wzmianki o aloesie znajdują się w papirusie Ebersa. W starożytnym Egipcie bardzo ceniono niezwykłe właściwości lecznicze aloesu. Żywicę pozyskiwaną z aloesu wykorzystywano do balsamowania zwłok. Słynna z niezwykłej urody Kleopatra regularnie zażywała kąpieli z dodatkiem soku z aloesu. Egipcjanie uważali aloes za roślinę nieśmiertelności.

Grecy i Rzymianie stosowali aloes jako środek hamujący wypadanie włosów. O aloesie pisali Dioskurides oraz Pliniusz Starszy, którzy zalecali stosowanie aloesu przy chorobach skóry.Aloes stosowano również w leczeniu ran i oparzeń jako środek zmniejszający ryzyko zakażenia oraz przyspieszający gojenie się ran. Starożytni Grecy określali aloes jako dar Wenus.  W czasach Homera aloes w połączeniu z mirrą i cynamonem chińskim roślina ta była stosowana do aromatyzowania pościeli, odzieży oraz całunów pogrzebowych.

Europejczycy nauczyli się od Arabów wykorzystywać alonę, którą spopularyzował Albert Magnus.

W XX wieku rosyjski okulista Władimir Fiłatow udowodnił biostymulujące właściwości alesu. To dzięki jego badaniom w Polsce rozpoczęto produkcję preparatu, stosowanego do dnia dzisiejszego – Biostyminy.

Największa w Polsce plantacja alesów znajduje się pod Poznaniem- w Klęce, gdzie w szklarni o powierzchni ponad 3000 m2uprawia się aloesy, z których pozyskuje się alonę dla przemysłu farmaceutycznego.

Medycyna ludowa

Według starożytnych podań aloes wykorzystywano w leczeniu dżumy. Grecki lmedyk Rufus z Efezu aloes zalecał leczeniu jaskry czy katarakty.

W drugiej połowie XVIII wieku ksiądz K. Kluk polecał alonę jako środek przeczyszczający.

W XIX wieku ksiądz S. Kneipp polecał wodę aloesową jako skuteczny lek na oczy.

Aloes ma zastosowanie w medycynie chińskiej.

Substancje aktywne

Tak dużej różnorodności związków biologicznie czynnych nie stwierdzono w żadnym innym produkcie naturalnym pochodzenia roślinnego. Miąższ liści aloesu składa się w 96-99% z wody, pozostała część to błonnik oraz szereg ważnych składników aktywnych biologicznie.

Wśród ważnych biologicznie związków zawartych w aloesie można wymienić polisacharydy (acemannan), lektyny, antrazwiązki, aminokwasy, fitosterole, sole, enzymy i wiele innych.

DZIAŁANIE LECZNICZE ALOESU

  • Aloes od wieków miał zastosowanie jako środek na przeczyszczenie.
  • Aloes zwiększa ilość wydzielanego soku żołądkowego, stąd jest zalecany przy nieżytach jelit, stanach zapalnych układu pokarmowego, chorobie wrzodowej, zanikowym nieżycie błony śluzowej żołądka, owrzodzeniach odbytnicy i okrężnicy.
  • Miąższ aloesu stymuluje mikroflorę jelitowąoraz usprawnia działanie kosmków jelitowych, dzięki czemu poprawia się wchłanianie substancji odżywczych w jelitach.
  • Roślina korzystnie wpływa na procesy metaboliczne. Przypuszcza się, że miąższ z aloesu można regulować poziom cukru we krwi.Tak więc znalazł zastosowanie w profilaktyce otyłości i cukrzycy.
  • Jednym ze związków wyizolowanych z aloesu jest alpogren, który blokuje przepływ jonów wapnia do tkanek oraz zmniejsza ilość wydzielanie histaminy dzięki czemu zapobiega obrzękom.
  • Wyciągi wodne oraz miazga ze świeżych liści aloesu przyjmowana doustnie wzmacnia mechanizmy obronne organizmui uaktywnia enzymy ustrojowe, co w konsekwencji przyczynia się do zachowania naturalnej równowagi organizmu i wzmocnienia odporności.
  • Wyciągi z aloesu wspomagają leczenie dychawicy oskrzelowej oraz w formie inhalacji w leczeniu gruźlicy.
  • Żel aloesowy ma silne działanie przeciwzapalne, dlatego często jest stosowany w chorobach skóry.
  • Wyciągi z aleosu często są podstawą preparatów stosowanych przy trądziku.
  • Aloes wzmacnia włosy i zapobiega ich wypadaniu.

 

Przeciwwskazania

  • Wewnętrznie aloesu nie powinny przyjmować kobiety w ciąży oraz karmiące piersią
  • Małym dzieciom nie powinno się podawać preparatów z aloesemani stosować na skórę, ponieważ mogą spowodować poparzenia
  • Wyciągów z aloesu nie powinny przyjmować osoby cierpiące na mocznicę, zapalenie pęcherza, niewydolność nerek i choroby wątroby
  • Kolejną grupą osób, które powinny unikać aloesu są kobiety mające dolegliwości maciczne, silne miesiączki, różne krwotoki
  • Aloesu nie powinni przyjmować mężczyźni z powiększoną prostatą
  • Aloes nie jest wskazany dla osób z zapaleniem trzewi oraz podejrzeniem zapalenia wyrostka robaczkowego
  • Przeciwwskazaniem do stosowania aloesu są żylaki odbytu oraz nadciśnienie

Aloesu nie powinno łączyć się z garbnikami, żelazem, jodem metanolem, tymolem oraz fenolami.

Literatura

  1. p. red. B. Arnal- Schnebelen, P. Goetz, M. Paris; Lecznicze dary natury, 200 uzdrawiających ziół; Reader’s Digest; Warszawa 2004, str. 28
  2. Aloes (łac. Aloe) – uzdrowiciel po wsze czasy; Zielarz nr. 1 – Styczeń- Luty 2018, str. 10-11
  3. Couplan, A. Lazarin; Rośliny lecznicze uprawa i zastosowanie; Wydawnictwo Jedność, Kielce 2015, str.20-23
  4. http://www.czytelniamedyczna.pl/5260,waciwoci-prozdrowotne-aloesu-zwyczajnego-aloe-vera-l-webb-aloe-barbadensis-mill.html (05.01.2019)
  5. Domowe kuracje od A do Z cz. 1; Wyd. „JOT” J. Orłowska, Toruń 2017, str. 9-11
  6. Liu, Z. Wang, J. Zhang; Dietary Chinese herbs, chemistry pharmacology and clinical evidence; Springer-Velage, Wien 2015, str. 277- 285
  7. G.B. Motta; Lecznicze rośliny Biblii, tajemnice zdrowotne Pisma Świętego; Wyd. Esprit, Kraków 2016, str. 27-31
  8. Ikhlas A. Khan, Ehab A. Abourashed; Leung’s encyclopedia of common natural ingredients used in food, drugs and cosmetics; Wiley 2010, str. 24-28

Newsletter

  • Instagram
  • Facebook




Najczęściej szukane

Zdrowie • Naturalne • Ziołolecznictwo • Naturalne preparaty • Zioła • Właściwości ziół • Owoce • Warzywa • Kosmetyki • Przyprawy • Jak wyleczyć • Domowe leczenie • Zdrowotne • Zielarstwo • Sklep • Właściwości lecznicze • Naturalne leczenie • Sklep zielarski • Poradnik • Blog o zdrowiu • Ebook • suplementy diety • zdrowie • przyprawy • herbatki ziołowe • mięta • rumianek • skrzyp polny • melisa • herbata miętowa • właściwości ziół • leczenie ziołami • magia ziół

Musisz wiedzieć

Informacje zamieszczone na stronie internetowej nie stanowią profesjonalnej porady medycznej ani instrukcji użycia. W żadnym wypadku treści zamieszczone na stronie internetowej nie mogą zastąpić konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.

Na skróty

  • O nas
  • Polityka prywatności
  • Współpraca