Sierpniowe zioła jako podziękowanie za plony

Zwyczaj święcenia ziół sięga jeszcze czasów pogańskich. Zioła składały na ołtarzach ofiarnych ludy Germańskie w połowie sierpnia. Święcenie ziół miało podkreślić, że człowiekowi jest potrzebna ozdrowieńcza moc natury. Człowiek powinien być doskonały, zbawiony i zdrowy- czego uosobieniem jest Maryja. W Polsce ta uroczystość jest związana z zakończeniem zbioru plonów oraz żniw. Stąd też 15 sierpnia przynosi się do kościoła wszystko, co wyrosło na polach i w przydomowych ogródkach.

Sierpniowe zioła w tradycji

Według starych tradycji w bukiecie przeznaczonym do poświecenia w Dniu Matki Boskiej Zielnej powinno się znaleźć 77 różnych ziół i zbóż oraz kwiatów. Siedem podstawowych ziół powszechnie wkładanych do bukietu to: rumianek, mięta, melisa, bazylia, rozmaryn, lubczyk i nasturcja. W bukietach tych nie mogło także zabraknąć dziurawca, krwawnika, piołuny czy wrotyczu.

Poświęcone wiązanki przechowywano na parapetach, za świętymi obrazami, na ścianie frontowej, na strych, w oborach koło okna.

Wierzono, że wiązanki umieszczone w tych szczególnie niebezpiecznych miejscach uchronią przed złem, chorobami, uderzeniami piorunów. Święcone zioła wykorzystywano do kadzenia domów czy okadzania krów. Często zioła z wiązanek wykorzystywano w celach leczniczych zarówno dla ludzi jaki i dla zwierząt. Ziarno wykruszone z poświęconych kłosów dodawane było do pierwszego siewu, aby zapewnić urodzaj i zabezpieczyć zboża przed szkodnikami oraz odpędzić złe duchy z zasianego gruntu.

Poświęcone wiązanki wkładano także do trumny, zioła układano pod głowa lub nogami zmarłego. Kładziono same zioła, bez zbóż. Włożenie zbóż do trumny mogło spowodować nieurodzaj. Święconym zielem okadzano także wnętrza domów, aby zabić przykry zapach.

Poświęconego ziela nie wolno było wyrzucać- traktowano je jako święte. Stary lub zniszczony bukiet należało spalić- tak jak stare czy zniszczone obrazy święte.