Popularne na blogu

E 129 Czerwień allura

Czerwień allura E 129 to barwnik azowy, który jest wykorzystywany do barwienia wyrobów cukierniczych, słodyczy, lodów. Jest to barwnik sysnetyczny, którego lepiej unikać
Czytaj więcej »
przyprawa magii

Maggi

Wiele osób nie wyobraża sobie gotowania bez maggi, a tym czasem skład rej popularnej przyprawy pozostawia wiele do życzenia…..
Czytaj więcej »

Chmiel zwyczajny

Systematyka

Rząd: Różowce
Rodzina: Konopiowate
Rodzaj: Chmiel

 

Nazwy

Łacińska: Humulus lupulus
Angielska: Hop
Niemiecka: Hopfen
Polskie nazwy: Chymel, wilczek, czerwieniak gruszkowaty, chmiel pospolity, chmil, chmel, chmirliszcze

 

Występowanie

Chmiel prawdopodobnie pochodzi z Azji. Roślinę można spotkać w całej Europie, na Syberii oraz w Ameryce Północnej. Porasta lasy i zarośla.

W Polsce jest to często spotykane dzikie pnącze, rosnące w lasach i wilgotnych zaroślach. Występuje dość często w ogródkach i parkach. Jest to roślina uprawiana na plantacjach zakładanych na potrzeby przemysłu farmaceutycznego i zielarskiego.

 

Surowiec

W lecznictwie wykorzystuje się kwiatostany żeńskie (tzw. szyszki), pędy, liście oraz wąsy chmielu. Na powierzchni każdej szyszki wstępują włoski gruczołowe wypełnione żółtą lub czerwonożółtą substancją, która w trakcie suszenia okrusza się przybierając postać lepkiego proszku, zwanego- lupuliną. Stanowi ona również cenny surowiec lekarski w ziołolecznictwie.

 

Historia

Piwo chmielowe warzono już w starożytnym Egipcie, gdzie doceniano jego wartości smakowe i przyprawowe. Prawdopodobnie napój piwny pito także w starożytnej Babilonii. Piwo z chmielem pili mieszkańcy Morza Czarnego i Morza Kaspijskiego.

Pliniusz Starszy polecał chmiel jako jarzynę, którą można było kupić wiosną na targach w postaci młodych pędów. Grecy i Rzymianie uprawiali chmiel w celach leczniczych. To właśnie z czasów rzymskich pochodzi nazwa lupulus, która oznacza młodego wilka. Rzymianie twierdzili, że pędy chmielu oplatają swoją podporę tak jak wilk dusi swoją ofiarę. Starożytni Grecy i Rzymianie stosowali chmiel jako środek na bezsenność, brak apetytu oraz zmniejszający popęd płciowy. Nie stosowali oni jednak chmielu jako dodatku do piwa.

Od czasów starożytnych roślina szybko rozprzestrzeniła się po Europie.  Uważa się, że święta Hildegarda spopularyzowała dodawanie chmielu do piwa.

W średniowieczu chmiel wprowadzono jako roślinę leczniczą, polecaną jako lek dla mnichów i duchowieństwa. Wówczas zaczęto na skalę przemysłową uprawiać chmiel do celów spożywczych i farmaceutycznych. Wówczas pozostałości po produkcji piwa stosowano jako dodatek do kąpieli odmładzających.

W Anglii chmiel uważano za środek, który wywołuje melancholię. Z tego powodu szyszki chmielu zaczęto stosować do produkcji piwa dopiero w XVI w.

Roślina została wprowadzona do medycyny jako środek leczniczy dopiero w Renesansie. Przed II wojną światową stosowano odwar z szyszek w formie inhalacji w leczeniu kataru u dzieci.

 

Medycyna ludowa

Chmiel od wieków był wykorzystywany w lecznictwie.  Roślinę to wykorzystywano w medycynie chińskiej, ajurwedzie, gdzie był wykorzystywany jako lek na podniecenie, napięcie nerwowe oraz bezsenność. Chmiel jest stosowany jako środek wzmacniający.  Dawniej stosowany w leczeniu skrofulozy, szkorbutu, zapalenia węzłów chłonnych, anemii, blednicy, dny, moczenia mimowolnego, kamicy, krzywicy, limfatyzmu, puchliny wodnej. Zielarze wykorzystują odwary chmielowe przy zbijaniu gorączki, natomiast wyciągi alkoholowe w leczeni żółtaczek i niedomóg wątrobowych. Maści chmielowe stosowano w leczeniu trudno gojących się ran i wrzodów. Na Rusi w XIX wieku odwarem z korzeni chmielu leczono żółtaczkę. W dawnych czasach preparaty z chmielu stosowano jako środek zapobiegający szkorbutowi.

 

Składniki mineralne

Szyszki chmielu oraz lupilina swoje działanie zawdzięczają obecności humulonu i lupulonu oraz kwasów chmielowych i lupulowych. Roślina ta zawiera także oleje eteryczny, którego głowne składnikito: humulen, mircen, faranzen. Ponadto chmiel dostarcza cholinę, aminokwasy, trójterpeny, fitoestrogeny, flawonoidy.

 

 

DZIAŁANIE LECZNICZE CHMIELU

Szyszki chmielowe:

  • Pobudzają wydzielanie soku żołądkowego ułatwiając tym samym trawienie pokarmów
  • Łagodzą nadmierną fermentację jelitową, działają przeciwbakteryjnie na wiele bakterii jelitowych
  • Zwiększają przyswajanie pokarmów
  • Stosuje się w skazie limfatyczej
  • Mają działanie uspokajające, pomagają obniżyć napięcie nerwowe
  • Pomagają przy problemach z zasypianiem
  • Są stosowane leczeniu zaburzeń nastroju i snu
  • Stosowane zewnętrzne w formie okładów łagodzą bóle reumatyczne i dolegliwości korzonków nerwowych
  • Wspomagają porost włosów
  • Zmniejszają nadmierną potliwość stóp
  • Stosuje się na wrzody i trudno gojące się rany ze względu na ich silne działanie bakteriobójcze

 

Działanie niepożądane

  • Pyłek i liście chmielu mogą powodować alergię, objawiającą się zapaleniem skóry lub problemami z oddychaniem.
  • Chmiel może wywołać reakcję alergiczną w postaci wysypki
  • Zbyt duże ilości chmielu mogą wywoływać zaburzenia nerwowe, bóle czy zawroty głowy
  • Czasami powodują senność i otępienie
  • Lupulina stosowana w dużych ilościach może być trująca

 

Przeciwwskazania

  • Ciąża (ze względu na wpływ na skurcze macicy), okres karmienia
  • Zdiagnozowane guzy hormonowrażliwe
  • Stosowanie leków antyestrogenowych
  • Alergia na chmiel

 

 

Napar z szyszek chmielu na poprawę trawienia

  • 1 łyżka szyszek chmielu
  • 250 ml wody

Szyszki chmieli zalać wrzątkiem i pozostawić pod przykryciem na 15 minut. Pić 2-3 razy dzienne po szklance naparu na 30 minut przed jedzeniem w celu poprawy trawienia oraz jako środek wzmacniający i rozkurczowy oraz łagodnie uspokajający. Napar z szyszek stosuje się  również w stanach zmęczenia i wyczerpania nerwowego, nadmiernej drażliwości, trudnościach w zasypianiu, zaburzeniach nerwowych okresu przekwitania, nadpobudliwości płciowej, nadmiernej fermentacji w jelitach, braku łaknienia, chorobach wątroby i woreczka żółciowego, nadciśnieniu tętniczym, reumatycznym zapaleniu nerwów.

Literatura:

  1. Czikow, J. łaptiew; Rośliny lecznicze bogate w witaminy; Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa 1987, str. 93-95
  2. pod red. A. Ożarowskiego; Ziołolecznictwo- poradnik dla lekarzy; PZWL, wyd. III, Warszawa 1982
  3. Ożarowski, W. Jaroniewski; Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie; Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, Warszawa 1989r., str. 127-130
  4. Rybak; Rośliny lecznicze Atlas, Wyd. Arkady, Warszawa 1993, str. 40-41
  5. Skarżyński; Zioła czynią cuda; Agencja wydawnicza Comes, warszawa 1994, str. 71-73
  6. J. Pajor; Mała encyklopedia przypraw smaków i ziołolecznictwa; Tempus Plus 1998, str.68-69
  7. Wielka księga ziół; Reader’s digest; Warszawa 2009
  8. Barlando, L. Verotta, L. Cornara, E. Bottini- Massa; Herbal Pronciples in cosmetics, properties and mechanisms of action; CRC Press 2010, str. 188-200
  9. Górnicka; Leki z ogrodu; AWM, Warszawa 2012, 29-30
  10. Couplan, A. Lazarin; Rośliny lecznicze uprawa I zastosowanie; Wyd. Jedność, Kielce 2015, str.24-27
  11. Halarewicz; Atlas ziół- kulinarne wykorzystanie roślin dziko rosnących; Wydawnictwo SBM Sp. Z o.o., Warszawa 2015, str. 34-35
  12. E. Sendesrki; Prawie wszystko o ziołach i ziołolecznictwie; Mateusz E. Senderski, Podkowa Leśna 2016, str. 237-240

 

 

Newsletter

  • Instagram
  • Facebook

Najczęściej szukane

Zdrowie • Naturalne • Ziołolecznictwo • Naturalne preparaty • Zioła • Właściwości ziół • Owoce • Warzywa • Kosmetyki • Przyprawy • Jak wyleczyć • Domowe leczenie • Zdrowotne • Zielarstwo • Sklep • Właściwości lecznicze • Naturalne leczenie • Sklep zielarski • Poradnik • Blog o zdrowiu • Ebook • suplementy diety • zdrowie • przyprawy • herbatki ziołowe • mięta • rumianek • skrzyp polny • melisa • herbata miętowa • właściwości ziół • leczenie ziołami • magia ziół

Musisz wiedzieć

Informacje zamieszczone na stronie internetowej nie stanowią profesjonalnej porady medycznej ani instrukcji użycia. W żadnym wypadku treści zamieszczone na stronie internetowej nie mogą zastąpić konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.

Na skróty

  • O nas
  • Polityka prywatności
  • Współpraca