Najczęściej stosowanymi preparatami z jałowca wykorzystywanymi w medycynie ludowej były sproszkowane owoce jałowca, olejek z jałowca, ekstrakt z owoców, odwar, napar oraz wyciągi na winie i piwie. Duże znaczenie zwłaszcza w czasach epidemii miał dym jałowcowy, którym odkażano pomieszczenia. Jałowiec w medycynie ludowej stosuje się jako środek pobudzający apetyt oraz  wspomagający pracę wątroby. Co więcej w postaci wywaru podaje się chorym cierpiącym na choroby pęcherza moczowego, kamicę nerkową czy zapalenie przydatków. Same jagody żuje się przy wrzodach żołądka. Wywar z jagód oraz gałązek jałowca podaje się kobietom do pica przy braku miesiączki. Dawniej suszone i palone szyszkojagody podawano jako lek na podagrę. Jałowiec w postaci powideł przygotowanych z młodych pędów z cukrem podawano jako lek na astmę. Innym sposobem leczenia astmy były inhalacje z szyszkojagód jak i igieł jałowca.

Jałowiec w medycynie ludowej na świecie

Francuska medycyna ludowa uważa napar z owoców jałowca za doskonały środek przeciwko wrzodom i czyrakom. Stosuje  go także przeciwko wyrzutom skórnym, reumatyzmowi i podagrze. Reumatyzm i podagrę zaleca się leczyć poprzez kąpiele w wywarze z gałązek jałowca. Ciekawostką jest, że w czasie epidemii ospy w francuskich szpitalach spalano gałązki jałowca, aby odkazić powietrze. Wykorzystywano również antyseptyczne właściwości dymu jałowcowego podczas epidemii dżumy i innych chorób zakaźnych.

Indianie w Ameryce Pn. jedli szyszkojagody jałowca przy infekcjach dróg moczowych, a wywary z jałowca stosowali podczas przeziębień, grypy, zapalenia stawów, bóli mięśni oraz problemów z nerkami. Rdzenni mieszkańcy Ameryki wykorzystywali jałowiec do leczenia ran, chorób skóry, kości i stawów. Ciekawą praktyką ludów północnoamerykańskich było umieszczanie chorych wśród krzewów jałowca. Powietrze wysycone licznymi związkami o działaniu leczniczym pomagało wyleczyć wiele chorób.

Jałowiec w medycynie ludowej w Polsce

Generalnie jałowiec w polskim lecznictwie ludowym miał zastosowanie jako opisałam powyżej. Szczególnym propagatorem jałowca w lecznictwie był Ksiądz Kneipp, który uważał między innymi, że jałowiec świetnie oczyszcza powietrze.

Na przełomie XIX i XX wieku w Polsce powszechnie stosowano odwar z jagód jałowca przy zatrzymaniu moczu oraz puchlinach. Natomiast surowe jagody spożywano w celu poprawienia trawienia. Jałowiec był także stosowany przy kolkach. Preparaty z jałowca podawano jako środek czyszczący krew, czasem również przy suchotach.