- Estragon- łac. Artemisia dracunculus
Angielska i niemiecka nazwa estragonu pochodzi od łacińskiego słowa draco- co oznacza smoka. Prawdopodobnie wzięła się stąd, że w średniowieczu wierzono, iż estragon skutecznie odstrasza smoki. Niektórzy twierdzą, że nazwa pochodzi od rzekomej zdolności leczenia ugryzień jadowitych gadów przez estragon. Inny pogląd głosi, że roślina została tak nazwana od zwiniętego, wężowatego korzenia.
Estragon jest rośliną wieloletnią, która jest bardzo inwazyjna i szybko rozprzestrzenia się w ogrodzie tworząc trudne do pozbycia się podziemne kłącza. Właśnie dlatego często jest nazywana bylicą głupich, ponieważ tylko głupcy sadzą go w ogrodzie.
Estragon- systematyka
Rodzina: Astrowate
Rodzaj: Bylica
Gatunek: Bylica estragon
Estragon nazewnictwo
Nazwa łacińska: Artemisia dracunculus
Nazwa angielska: Taragon
Nazwa niemiecka: Estragon
Polskie nazwy ludowe: bylica głupich, wężowiec, wężowe ziele, dragonek, bylica dragonek, ongiś draganek,
Estragon- występowanie
Estragon pochodzi z rejonu Morza Kaspijskiego i Syberii. Obecnie występuje w Europie, Azji, Indiach oraz Ameryce Północnej, często rośnie także w krajach śródziemnomorskich i w północnym Meksyku. Roślinę tę w stanie dzikim można spotkać przy polnych drogach, opuszczonych domostwach, zaroślach.
Estragon- odmiany
Wyróżniamy trzy podstawowe odmiany estragonu: rosyjską, niemiecką i francuską. Odmiany niemiecka i francuska są bardziej cenione ze względu na achromatyczność i lepszy smak. Z kolei estragon rosyjski uważany jest za przyprawę gorszej jakości.
Surowiec
Surowcem cenionym w medycynie naturalnej są liście, które najlepiej zbierać na początku kwitnienia.
Estragon- trochę historii
Draganek był uprawiany już ponad 500 lat p. n. e. na terenach dzisiejszej Syrii.
Pierwsze wzmianki o estragonie pojawiają się w arabskich księgach z XII wieku. Roślinę znali arabscy lekarze: Awicenna oraz Ibn-al- Baytar, którzy polecali estragon na odświeżenie oddechu oraz jako przyprawę do warzyw. Estragon miał również wywoływać senność. Do Europy zioło najprawdopodobniej sprowadzili Maurowie.
Starożytni Grecy często żuli gałązki estragonu, aby uśmierzyć ból zębów i dziąseł. Stosowano go także w przypadku ukąszenia węży oraz ugryzienia wściekłych psów. Pliniusz, rzymski uczony, twierdził, że estragon umieszczony w butach pielgrzymów pomaga zredukować zmęczenie.
W średniowieczu damy obdarowywały swoich żołnierzy gałązkami estragonu, aby uchronić ich przed urokami, chorobami i nieszczęściami.
Do Polski zioło przywędrowało razem z krzyżakami, którzy przywieźli tą przyprawę z wypraw krzyżowych do Europy Środkowej.
Do Francji roślina dotarła w XIV wieku i była stosowana jako dodatek do zielonych sałat, warzyw oraz jako środek aromatyzujący oliwy.
W XIX wieku we francuskich encyklopediach draganek często był określany mianem wężowca lub wężowego ziela, ponieważ jego korzenie przypominają węża lub serpentynę.
Medycyna chińska
Estragon jest stosowany w medycynie chińskiej w leczeniu zakażeń drobnoustrojami, chorób zapalnych, biegunek, wrzodów żołądka, malarii, zapalenia wątroby oraz zaburzeń krążenia.
Estragon- zastosowanie
- Roślina jest wykorzystywana w przemyśle spożywczym do produkcji i aromatyzowania octów, musztard i likierów
- Zioło wykorzystuje się jako dodatek do sosów: holenderskiego, tatarskiego, Bearnaise.
- Estragon wchodzi w skład ziół prowansalskich oraz innych mieszanek ziołowych
- Olejek pozyskiwany z estragonu jest wykorzystywany jako dodatek do perfum i wód kolońskich.
- Dawniej w Pakistanie estragon był surowcem do otrzymywania santoniny
Estragon- składniki odżywcze
Ziele estragonu jest bogate w olejek eteryczny, fitosterole, kumaryny, flawonoidy. Ponadto estragon dostarcza wiele witamin, zwłaszcza z witamin z grupy B. To także źródło minerałów: potasu, jodu, żelaza, wapnia, manganu, magnezu, miedzi, cynku.
ESTRAGON- DZIAŁANIE LECZNICZE
Estragon znalazł zastosowanie w lecznictwie jako środek poprawiający trawienie. Wykazuje także silne działanie antyseptyczne oraz przeciwrobacze. Najczęściej przyprawę tą poleca się jako delikatny środek dla dzieci i osób starszych. Czasem także polecany jest przy chorobie lokomocyjnej oraz przy czkawce.
Wpływ estragonu na organizm:
- Poprawia apetyt
- Jest stosowany przy nieżycie żołądka oraz nerwicach żołądkowych
- Przeciwdziała wzdęciom, skurczom oraz refluksowi
- Pobudza wydzielanie żółci w wątrobie i zwiększa jej przepływ do dwunastnicy
- Zwiększa wydzielanie soków żołądkowych oraz przyswajalność składników odżywczych
- Pomaga regulować poziom cukru we krwi
- Wchodzi w skład herbatek ziołowych zmniejszających ryzyko miażdżycy oraz zmniejszających poziom cholesterolu
- Wyciągi z estragonu zapobiegają agregacji płytek krwi, co z kolei minimalizuje ryzyko powstawania zakrzepów
- Nalewka z estragonu ma działanie wykrztuśne i jest bardzo pomocna w stanach zapalnych górnych dróg oddechowych
- Wzmaga ruch nabłonka rzęskowego dróg oddechowych przynosząc ulgę zwłaszcza przy zapaleniu oskrzeli
- Wykazuje słabe działanie uspokajające, czasem bywa zalecany przy problemach z zasypianiem
- Dzięki zawartości eugenolu powoduje drętwienie ust, a tym samym znosi ból zębów i dziąseł
- Ma właściwości wywołujące menstruacje, dlatego dawniej często był podawany kobietom, przy opóźnionych miesiączkach
- Łagodzi bóle menstruacyjne oraz objawy napięcia przedmiesiączkowego
- Jest to środek ogólnie wzmacniający, działa przeciwzapalnie i przeciwskurczowo
- Wykazuje działanie grzybobójcze i antybakteryjne, zwalcza niektóre pasożyty oraz działa przeciwwirusowo
Działanie niepożądane
U osób wrażliwych estragon może powodować podrażnienia skóry.
Estragon- przeciwwskazania
- Kobiety w ciąży nie powinny używać estragonu w ilościach większych niż do celów kulinarnych.
Balcerek M., Modnicki D.; Estragon odkrywany na nowo; Panacea nr 1 (22), styczeń- marzec 2008, str. 9-11
Charles D. J.; Antioxidant properties of spice, herbs and other sources; Springer Science 2013, str. 75, 545-551
Czikow P., Łaptiew J.; Rośliny lecznicze bogate w witaminy; Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa 1987 r., str. 78-79
Gumowska J.; Ziółka i my; Wydawnictwo PTTK „Kraj”, Warszawa 1983, str. 50-51
Halarewicz A.; Atlas ziół- kulinarne wykorzystanie roślin dziko rosnących; Wydawnictwo SBM Sp. Z o.o., Warszawa 2015, str. 53
Kawałko M. J.; Historie ziołowe; Krajowa Agencja Wydawnicza, Lublin 1986r., str. 233-243
Ożarowski A.; Ziołolecznictwo poradnik dla lekarzy; Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1982, str. 78
Rapieklo P., Waryszko -Chmielewska E.; Pyłek bylicy; Alergia, Astma, Immunologia, 1999, 4 (3) str. 139-142
Senderski M. E.; Prawie wszystko o ziołach i ziołolecznictwie; M. E. Senderski, Podkowa Leśna 2016, str. 224-226
Tyszyńska-Kownacka D., Starek T.; Zioła w Polskim domu; Wydawnictwo Watra, Warszawa 1988r., str. 65-66
Wielka księga ziół, Reader’s digest; Warszawa 2009, str. 33
http://www.poradnikzielarski.pl/ziola-lecznicze/estragon-artemisia-dracunculus.html
http://www.herbwisdom.com/herb-tarragon.html
http://www.nutrition-and-you.com/tarragon-herb.html
Dane ze stron www przed 20.03.2016
- Podobne artykuły
Bylica piołun- zastosowanie w życiu codziennym
Piołun (Bylica Piołun) to powszechnie występująca roślina o właściwościach zarówno toksycznych jak i leczniczych. Roślina ta ma także szerokie zastosowanie w gospodarstwie domowym.
Bylica Boże Drzewko- łac. Artemisia abrotanum
Bylica boże drzewko to zapomniana u nas roślina stosowana dawnej na dolegliwości żołądkowe oraz zaburzenia pracy jelit
Bylica piołun- łac. Artemisia absinthium
Bylica piołun to niepozorne ziele wykazujące liczne właściwości zdrowotne. Piołun jest polecany przede wszystkim przy problemach trawiennych
